Het slapend dienstverband

By 10 augustus 2017 Nieuws No Comments

In dit item wordt de vraag behandeld wat een slapend dienstverband is, wanneer dit voorkomt en wat de consequenties van een slapend dienstverband zijn.

Met inwerkingtreding van de WWZ in 2015 is bepaald dat bij beëindiging door de werkgever van een arbeidsovereenkomst welke twee jaar of langer heeft geduurd in de meeste gevallen een transitievergoeding is verschuldigd aan de werknemer. Die transitievergoeding is ook verschuldigd indien de werknemer langer dan twee jaar ziek is geweest en het dienstverband om die reden na twee jaar ziekte wordt beëindigd.

Deze laatste bepaling heeft tot veel verzet van werkgeverszijde geleid. Werkgevers betoogden dat er in die gevallen immers ook al twee jaar loon was doorbetaald tijdens ziekte.

Om te voorkomen dat de transitievergoeding uitbetaald moet worden, kan het dienstverband slapend worden gehouden. Een slapend dienstverband houdt in dat de arbeidsovereenkomst formeel nog bestaat, maar tevens dat er geen invulling meer aan wordt gegeven. Zo wordt er geen arbeid meer verricht, omdat de werknemer volledig arbeidsongeschikt is danwel er geen passende arbeid voor hem voorhanden is binnen het bedrijf van zijn werkgever. Voorts wordt er ook geen loon meer betaald, omdat de werkgever aan zijn wettelijke loondoorbetalingsverplichting van twee jaar heeft voldaan. De arbeidsovereenkomst is in feite verworden tot een lege huls.

Wanneer die arbeidsovereenkomst nu formeel wordt beëindigd, door opzegging (na verkregen vergunning van het UWV) of door ontbinding, wordt de werkgever de transitievergoeding verschuldigd aan de werknemer. Indien de werkgever de arbeidsovereenkomst niet formeel beëindigt maar deze slapend laat, is die transitievergoeding niet verschuldigd. De verschuldigdheid ontstaat immers pas op het moment dat het dienstverband formeel wordt beëindigd door de werkgever.

Dit slapend dienstverband is overigens niet nieuw en bestond ook al vóór invoering van de WWZ en werd toen gebruikt om de werknemer geen toegang te geven tot een zgn. kennelijk onredelijk ontslagprocedure. Met inwerkingtreding van de WWZ heeft het slapend houden van het dienstverband van langdurig zieke werknemers, vanwege de invoering van de transitievergoeding, echter wel een vlucht genomen.

Het slapend houden van het dienstverband is voor de werkgever niet geheel zonder risico. Zo is de situatie denkbaar dat de werknemer (deels) herstelt en weer bij de werkgever aanklopt voor het eigen werk of passend werk. Alsdan zal de werkgever – indien de (gedeeltelijke) arbeidsgéschiktheid van de werknemer is vastgesteld – de werknemer ook weer moeten re-integreren voor zover het eigen werk of passend werk beschikbaar is. Daarnaast loopt de hoogte van de transitievergoeding op zo lang het dienstverband voortduurt en zal er bij een eventuele uiteindelijke beëindiging een hogere vergoeding zijn verschuldigd.

In de rechtspraak is tot nu toe steevast uitgemaakt dat de werkgever niet ernstig verwijtbaar handelt enkel door het dienstverband van de werknemer slapend te laten. Zelfs kan het dienstverband daarbij voor onbepaalde tijd slapend worden gelaten en bijvoorbeeld tot de AOW-gerechtigde leeftijd, waarna de transitievergoeding niet langer verschuldigd is.

Evenwel is denkbaar dat bijkomende omstandigheden, zoals het niet nakomen van re-integratieverplichtingen door de werkgever, wel leiden tot de conclusie dat er sprake is van ernstige verwijtbaarheid aan de zijde van de werkgever en de transitievergoeding om die reden wel opeisbaar is. De rechtspraak in deze ontwikkelt zich van dag tot dag en zal hierover in de toekomst dan ook meer duidelijkheid dienen te geven.

Een oplossing voor beide partijen, werkgever en werknemer, voor de problematiek rondom het slapend dienstverband is in zicht, nu op 23 maart 2017 een wetsvoorstel is ingediend dat erin voorziet dat de werkgever de aan de langdurig arbeidsongeschikte werknemer betaalde of te betalen transitievergoeding vergoed krijgt vanuit het Algemeen werkloosheidsfonds (Awf). Evenwel wordt maximaal dat bedrag vergoed dat wegens transitievergoeding na exact twee jaar ziekte verschuldigd was. De periode van het slapend houden van het dienstverband na die eerste twee ziektejaren komt ook volgens het wetsvoorstel dus voor rekening van de werkgever.

Het wetsvoorstel kent een terugwerkende kracht tot 1 juli 2015, zodat bij ongewijzigde inwerkingtreding ook reeds betaalde transitievergoedingen bij het Awf kunnen worden geclaimd. Beoogde datum van inwerkingtreding van het wetsvoorstel is 1 januari 2019. Of het wetsvoorstel op die datum ook daadwerkelijk en ongewijzigd tot wet wordt verheven moet de toekomst uitwijzen.

 

Snel en adequaat in raad en daad! Neem contact op